Twoje BMI: 16.22

Automatyczna interpretacja wyników

---

	BMI	WHtR	WHR	Tłuszcz
Twoje parametry	16.22	0.37	0.75	19.19%
Referencyjne	18.5 - 25	0.46 - 0.49	0.69 - 0.8	18.9% - 25.4%

Walidacja wskaźnika BMI

Do prawidłowej walidacji wskaźnika BMI niezbędne jest wprowadzenie Obwodu talii a w niektórych przypadkach także Obwodu bioder.

Obwód talii:	Wprowadzono
Obwód bioder:	Wprowadzono
Czy jest możliwe zwalidowanie BMI:	TAK

Wskaźnik BMI przeszedł walidację.
Poniważ wskaźnik BMI przeszedł walidację, będzie on uwzględniony w automatycznej interpretacji.

Wychudzenie wynikające z BMI

Twój wskaźnik BMI wynosi: 16.22. Wskaźnik wskazuje na Wychudzenie. Jest to choroba, która widnieje w klasyfikacji ICD10 jako kod E44.0 - Niedożywienie białkowo-energetyczne, umiarkowane. Jest to choroba zagrażająca zdrowiu. Może też prowadzić do wygłodzenia organizmu i anoreksji.

Niedowaga wynikająca z WHtR

Twój wskaźnik WHtR wynosi: 0.37. Jest to kolejny wskaźnik po wskaźniku BMI, na podstawie którego określa się stadium otyłości. Zgodnie z przyjętymi normami dla przeciętnych ludzi, wskaźnik ten klasyfikuje twój stan jako: Niedowaga , co w klasyfikacji BMI odpowiada Wychudzeniu.

Prawidłowy wskaźnik WHtR powinien mieścić się w granicach 0.46 - 0.49.

Twój wskaźnik WHR obliczony na podsatawie obwodu talii i bioder wynosi: 0.75.

Wskaźnik ten jest praktycznie nieprzydatny jeżeli mamy do czynienia z niedowagą, wychudzeniem czy wygłodzeniem. Wykorzystuje go się głównie przy ocenie typu otyłości w nadwadze i chorobie otyłości.

W przypadku osób z prawidłową wagą może być jednak też wskaźnikiem zdrowia organizmu lub podatności na niektóre choroby.

Wartość wskaźnika WHR na poziomie 0,7 u kobiet oraz 0,9 u mężczyzn jest silnie skorelowana ze zdrowiem i płodnością.

Kobiety u których wartość WHR wynosi ok. 0,7 posiadają optymalny poziom estrogenów oraz są mniej podatne na choroby układu krążenia, cukrzycę, czy nowotwory jajnika. Natomiast u kobiet z wysokim WHR ( 0,8 i więcej) mogą występować problemy z zajściem w ciąże.

Mężczyźni z wartością WHR na poziomie ok. 0,9 są mniej narażeni na ryzyko wystąpienia zachorowań na raka prostaty i jąder oraz są bardziej płodni.

Przeczytaj więcej o tkance tłuszczowej

Szacowana masa tkanki tłuszczowej została policzona na podstawie średniej wskaźników YMCE oraz RFM. Te wskaźniki wypadają lepiej w przypadku większej części społeczeństwa. Wskaźnik BF (Body Fat Index) jest dobrym wskaźnikiem jedynie przy otyłości brzusznej w nadwadze i otyłości.

Ustalenie odpowiedniego poziomu tłuszczu zależy zarówno od płci danej osoby jak i jej wieku. Odpowiedni poziom tkanki tłuszczowej wzrasta także z wiekiem. Na uwagę zasługuje fakt, że kobiety potrzebują go znacznie więcej w organiźmie niż mężczyźni.

Odpowiedni poziom tłuszczu w Twoim przypadku powinien oscylować od 18.9% do 25.4% masy ciała.

Twój szacowany poziom tłuszczu to 19.19% masy ciała.

Pamiętaj, że to poziom wyliczony na podstawie wzoru. W rzeczywistości masa tkanki tłuszczowej w Twoim organiźmie może być inna. Aby dokładnie zbadać ilość tłuszczu, normalnie wykonuje się badania obrazowe lub bada się go mierząc grubość fałdów skórnych.

Poziom tkanki tłuszczowej w Twoim organiźmie znajduje się na prawidłowym poziomie. Gratulujemy!

Tłuszcz jest bardzo istotnym składnikiem ciała oraz samej diety. Zarówno jego nadmiar jak i niedobór ma ogromny negatyny wpływ na cały organizm, dlatego tak ważnym jest utrzymywanie go na odpowiednim poziomie.

Tkanka tłuszczowa nie tylko uczestniczy w magazynowaniu energii, ale również pełni funkcję organu endokrynnego wydzielającego wiele substancji bioaktywnych, zwanych adipokinami.

Zaburzenia w wytwarzaniu tych czynników powodują liczne nieprawidłowości metaboliczne oraz modyfikują odpowiedź immunologiczną organizmu - tak ważnej w całym naszym życiu a w szczególności w dobie obecnej pandemiii koronawirusa. Z tego powodu coraz więcej badań potwierdza cięższe przechodzenie tej choroby przez osoby z nadwagą lub otyłością.

Średnia waga kobiet w twoim przedziale wiekowym wynosi 70 kg.

Ważysz średnio o 41% (29 kg) mniej niż kobiety w podobnym wieku w Polsce.

Prawidłowa waga dla Twojego wzrostu powinna wynosić: 47-63 kg.

---

Twoja waga jest mniejsza niż zakres prawidłowej wagi osób dorosłych o wskazanym wzroście.

Zaleca się zwiększenie masy ciała o 14 kg.

Średni wzrost kobiet w twoim przedziale wiekowym wynosi 170 cm.

Twój wzrost jest średnio o 6% (11 cm) niższy niż kobiet w podobnym wieku w Polsce.

Zagrożenia wynikające z wychudzenia

Stan wychudzenia to choroba sklasyfikowana wg kodów ICD 10 pod numerem E44.0 - Niedożywienie białkowo-energetyczne, umiarkowane. Jest to choroba, która poważnie zagraża zdrowiu a niekiedy i życiu. Osoba na nią cierpiąca wymaga opieki / nadzoru lekarskiego i dietetyka.

W warunkach szpitalnych jej występowanie obniża rokowania pacjenta, ponieważ znacznie zwiększa szansę na powikłania pooperacyjne i śmierć.

W tym stanie pacjent odczuwa wiele dolegliwości, a poszczególne narządy wewnętrzne i zewnętrzne na skutek niewystarczającej ilości substancji odżywczych przestają prawidłowo funkcjonować.

Podstawowym problemem osób w stanie wychudzenia jest brak zaopatrzenia w energię, skutkiem czego organizm spala więcej kalorii niż jest w stanie pozyskać - innymi słowy sam się konsumuje pobierając niezbędną energię głównie z resztek tłuszczu ale i mięśni, czego rezultatem mogą być:

• Zanikanie tkanki tłuszczowej
• Zanikanie tkanki mięśniowej
• Zmniejszające się narządy wewnętrzne (np. serce)
• Zaniku błony śluzowej jelita
• Stłuszczenia wątroby / nerek
• Nieprawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego
• Nieprawidłowe funkcjonowanie układu krwionośnego
• W niektórych przypadkach zgon

Ponadto osoby w stanie wychudzenia organizmu odczuwają następujące dolegliwości związane z brakiem witamin i minerałów:

• Brak witaminy A:
  • kurza ślepota
  • niska odporność
  • zmatowienie włosów
  • łamliwe paznockie
• Brak witamin z grupy B:
  • pelagra
  • zanik mięśni
  • paraliże mięśni
  • osteoporoza
  • choroby układu krążenia
  • niedokrwistość
  • problemy z żołądkiem
  • drżenie rąk
  • łuszcząca się skóra
  • rany na ustach
  • siwienie włosów
  • wypadanie włosów
  • depresja
  • apatia
• Brak witaminy C:
  • szkorbut
  • chroniczne zmęczenie
  • senność
  • suchość skóry
• Brak witaminy D:
  • osłabienie mięśni
  • bóle mięśni
  • osłabienie kości
  • osteoporoza
  • osteomalacja
• Brak witaminy E:
  • osłabienie mięśni
  • niedokrwistość
  • problemy z koordynacją ruchów
• Brak witaminy K:
  • problemy z krzepnięciem krwi
  • krwotoki wewnętrzne
  • mineralizacja kości
  • rozwój nowotworów
  • biegunki
• Brak żelaza:
  • anemia

NASTĘPNE - BUDOWA CIAŁA

Aby dobrze określić budowę ciała, należy dokładnie i prawidłowo wymierzyć wiele części ciała, uwzględniając stan otyłości lub niedożywienia człowieka. W świecie antropometrii jest jednak szereg wzorów, na podstawie których można ją określić za pomocą tylko kilku parametrów. Zaliczają się do nich między innymi wskaźniki Queteleta, Sheldona czy Rohrera.

Te proste wzory bazują głównie na parametrach wzrostu i wagi, bez uwzględniania innych składowych. To dość kontrowersyjne podejście, dlatego powstały dodatkowe algorytmy umożliwiające mniej więcj określenie budowy sylwetki na podstawie większej liczby parametrów wejściowych.

Klasyfikacja poszczególnych typów budowy ciała w takich algorytmach wiąże się z uwypukleniem konkretnych cech dla danej budowy, tymczasem większość ludzi ma typ mieszany i trudno jest ich zaklasyfikować do jakiegoś konkretnego typu budowy ciała.

Co więcej parametry wejściowe sprawiają, że typ sylwetki może ulegać zmianom np. wraz ze zmianą otyłości człowieka, co z punktu widzenia fizjologicznego nie powinno mieć miejsca przy określaniu typu budowy ciała.

Pomijając ten drobny szczgół, można z mniejszym lub większym przybliżeniem określić "aktualny" typ sylwetki człowieka. Jest on przydatny przy określaniu typów i częstotliwości aktywności fizycznych czy rodzaju diety.

Poniżej klasyfikacja Twojej sylwetki na podstawie podstawowych wzorów prostych Queteleta, Sheldona oraz Rohrera:

Twoje parametry na podstawie różnych wskaźników:

	Queteleta	Sheldona	Rohrera	Powierzchnia ciała
Wskaźnik	257.86	1.01	46.11	1.37 m2
Typ budowy ciała	Bardzo słaba	Ektomorficzna	Leptosomiczny
Na pograniczu z	Atletyczny	-	-

Ze względu na prostotę powyższych wskaźników, zastosowaliśmy bardziej skomplikowaną walidację otrzymanych wyników zbudowaną w oparciu o trzycyfrową tablicę klasyfikacji somatotypowej budowy ciała Sheldona.

Dodatkowa klasyfikacja do oceny budowy ciała

PARAMETR	WARTOŚĆ	Budowa ENDOMORFICZNA	Budowa MEZOMORFICZNA	Budowa EKTOMORFICZNA
Na podstawie wskaźników Rohrera, Sheldona i Queteleta	-	(1)	(1)	(7)
BMI	16.22	(1)	(1)	(7)
Wzrost	159cm	(7)	(4)	(1)
Tkanka tłuszczowa	19.19%	(4)	(5)	(4)
Tkanka mięśniowa	59%	(6)	(7)	(1)
Tkanka kostna	5kg (13%)	(1)	(4)	(7)
WHR	0.75	(3)	(4)	(5)
WHtR	0.37	(2)	(6)	(5)
Szer. barków/bioder	117%	(5)	(1)	(1)
Obwód klatka/talia	122%	(4)	(4)	(4)
Szer. barków/wzrost	26%	(5)	(7)	(3)
Rozmiar odzieży	XS	(1)	(2)	(7)
Rozmiar obuwia/wzrost	0.23	(3)	(6)	(5)
Rozmiar kołnierzyka	X	-	-	-
Długość spodni/wzrost Skala Michalskiego (bardzo krótkie)	W0 L0 (6.6)	(7)	(3)	(1)
		3.6	4.1	4.5

Sylwetka Zbalansowana nieokreślona

Opis:

Zgodnie z przyjętymi normami za sylwetkę zbalansowaną uważa się taką, w której nie przeważa żaden z somatotypów.

Według teorii Sheldona, istnieją jednak tylko 3 główne somatotypy: Endomorfizm, Mezomorfizm oraz Ektomorfizm, co związane jest przede wszystkim z fizjologią układu kostno-szkieletowego danej osoby. W etapie późniejszym doszły typy mieszane pomiędzy wskaznaymi somatotypami. Nie mniej jednak, ponieważ Endo i Mezo niemal się wykluczają pod kątem budowy szkieletu, trudno jest mówić o sylwetce zbalansowanej pomiędzy tymi trzema typami.

Można powiedzieć, że sylwetką pośrednią pomiędzy tymi dwoma skrajnymi typami jest sylwetka mezomorficzna - to most pomiędzy słabym, wątłym i wysokim szkieletem ektomorfów a szerokim, bardzo silnym szkieletem endomorfów.

Bywa jednak, że z przyczyn behawioralnych, genetycznych lub chorobowych, niektórzy ludzie posiadają sylwetkę, w której nie przeważa żaden z 3 somatotypów. Mówimy wtedy o sylwetcje zbalansowanej, jednak z punktu widzenia antropometrii, jeden z somatotypów jest po prostu ukryty.

W takim przypadku należy zwrócić uwagę przede wszystkim na układ kostno-szkieletowy i na jego podstawie określić typ sylwetki somatotypowej.

Sylwetka Zbalansowana nieokreślona

NASTĘPNE - ZALECENIA DIETETYCZNE

Leczenie wychudzenia

Leczenie wychudzenia wiąże się ze zwiększeniem ilości przyjmowanego pokarmu, aby dzienna ilość kilo kalorii przekraczała dobowe zapotrzebowanie energetyczne. Jest to niezbędne do zbudowania odpowiedniej masy tkanki tłuszczowej oraz mięśniowej.

W niektórych przypadkach, konieczne jest także zmniejszenie aktywności fizycznej (ale nie jej zaniechanie).

Ważnym elementem jest także zwrócenie uwagi na jakość przyjmowanych kalorii / pokarmu. W zależności od typu budowy ciała może ono potrzebować różnych składników. Najlepszym rozwiązaniem jest udanie się do specjalisty dietetyka, w celu uzyskania pomocy w ułożeniu zbilansowanej diety.

Gdy wymagane jest leczenie szpitalne

Bardzo często osoby w tym stanie wymagają leczenia szpitalnego. Jeżeli tak jest, leczenie w tym stanie polega przede wszystkim na zapewnieniu organizmowi odpowiedniej dawki substancji odżywczych (takich jak białka, tłuszcze, węglowodany, elektrolity, mikroelementy, witaminy czy woda) oraz na podtrzymaniu funkcji poszczególnych narządów.

Zdarza się, że osoby w stanie wychudzenia nie są w stanie samodzielnie przyjmować pożywienia - w szczególności gdy przyczyną tego stanu są inne choroby. U takich osób oraz u osób wymagających natychmiastowego odżywienia, stosuje się żywienie dojelitowe lub pozajelitowe.

W przypadku gdy żywienie dojelitowe ma potrwać co najmniej kilka tygodni, stosuje się przezskórną endoskopową gastrostomię (PEG) lub przezskórną endoskopową jejunostomię (PEJ), polegającą na nacięciu skóry na brzuchu i wprowadzeniu sondy do żołądka.

W przypadku planowanych krótszych okresów żywienia, zagłębnik do jelita cienkiego lub żołądka wprowadza się przez nos lub podaje się składniki odżywcze bezpośrednio do żył (tzw. kroplówka).

U osób mogących odżywiać się normalnie stosuje się tzw. DSP - doustną suplementację pokarmową. Polega ona na podawaniu drogą doustną tzw. odżywki - specjalnej diety przemysłowej (przemysłowo wytworzonego, często częściowo strawionego, zawierające wszystkie niezbędne składniki odżywcze pokarmu).

Gdy przyczyną są zaburzenia psychiczne (anoreksja, bulimia itp.)

Jeżeli przyczyną stanu pacjenta jest anoreksja, builimia lub inne zaburzenia poprzez które pacjent "świadomie" odmawia przyjmowania posiłków lub przyjmowanie substancji odżywczych jest niewystarczające z tego powodu, równocześnie razem z leczeniem zachowawczym stosuje się terapie u psychiatry bądź psychologa.

Lekarz lokalizuje czynniki behawioralne, wzmacniające tendencje do odmawiania przyjmowania posiłków i zwykle przepisuje leki wspomagające jak np.:

• przeciwdepresyjne (np. Bioxetin, Seronil)
• neuroleptyki (np. Zolafren, Zolaxa)

Leczenie chirurgiczne

Nie stosuje się leczenia chirurgicznego przy wychudzeniu organizmu.

Należy jednak pamiętać, że w przypadku skrajnego i postępującego wychudzenia, w którym osoba wymaga hospitalizacji, może zostać wprowadzone żywienie dojelitowe lub pozajelitowe.

Wsparcie przez bliskich lub nadzór osób trzecich

Gdy podłożem wychudzenia są zaburzenia psychiczne takie jak bulimia lub anoreksja, wsparcie osób bliskich jest bardzo istotnym elementem terapii.

Wsparcie to może polegać na:

• skupiać uwagę osoby chorej na sprawy niezwiązane z chorobą
• wskazywać osobie chorej na jej zachowanie, które prowadzi do dalszego rozwoju choroby
• zachęcanie / wsparcie w hobby, niemającego związku z jedzeniem oraz aktywnością fizyczną
• pilnowania ustalonej diety, częstotliwości posiłków, jedzenia pełnych porcji
• nie ulegać wszelkim formom manipulacji, negocjacji i zastraszania ze strony chorego

Gdy podłożem wychudzenia są choroby współistniejące - np. nowotwór, wsparcie może polegać na:

• obecności z chorym podczas wizyt u lekarza - jest to o tyle istotne, że osoby chore na nowotwór często popadają w depresję, panikę itp. - osoba bliska obecna przy rozmowie z lekarzem, zapamięta zdecydowanie więcej szczegółów i będzie wiedziała jak dalej postępować
• zaproponuj przygotowanie posiłku lub zrobienie zakupów - być może chory nie jest w stanie tego zrobić samodzielnie (depresja lub osłabienie)
• zachęcaj chorego do aktywnego udziału w życiu rodzinnym i zawodowym
• pilnowania ustalonej diety, częstotliwości posiłków, jedzenia pełnych porcji
• nie róbcie z choroby tematu tabu - otwarcie rozmawiajcie o chorobie i jej skutkach dla chorego i otocznia chorego

W przypadku wskazanych chorób współistniejących, także pomoc psychologa może okazać się niezbędna.

Odpowiednia dieta

Gdy stan takich pacjentów się poprawi lub gdy nie wymagali leczenia szpitalnego, zwykle dostosowuje się odpowiednio dietę poprzez:

• zwiększenie liczby porcji
• uregulowanie częstotliwości przyjmowanych posiłków
• dobranie odpowiedniej kaloryczności posiłków
• dobranie odpowiedniej zawartości witami, minerałów, mikro- i makroelementów w posiłku
• zmianie konsystencji podawanych posiłków

Kalorie

Na podstawie dostarczownych danych obliczyliśmy Twoje zapotrzebowanie na kalorie. Twoje ciało do zachowania funkcji życiowych wymaga 1224 kcal/dzień. Jest to minimalna ilość kalorii, które musisz przyjmować dziennie.

W zależności od aktywności fizycznej, jaką wykonujesz lub planujesz wykonywać prezentujemy poniżej tablicę dziennego spożycia kalorii w celu zachowania lub zwiększenia aktualnej wagi:

Aktywność fizyczna	Aby zachować masę	Aby zwiększyć masę	Prawidłowa masa za:
Minimalna aktywność	1713 kcal/d	2113 kcal/d	140 dni
Średnia aktywność	1958 kcal/d	2458 kcal/d	112 dni
Znaczna aktywność	2142 kcal/d	2692 kcal/d	101 dni

Zalecenia dietetyczne

Na podstawie Twojej budowy ciała oraz stanu otyłości, proponujemy stosować następujące zalecenia w zakresie diety. Pamiętaj, że w przypadku otyłości lub niedowagi dietę należy skonsultować lub powierzyć lekarzowi lub dietetykowi.

Zalecenia dietetyczne: Sylwetka Zbalansowana nieokreślona, Wychudzenie
BIAŁKO w diecie	20-25% (2g/kg masy ciała)
WĘGLOWODANY w diecie	60% (6g/kg masy ciała)
TŁUSZCZE w diecie	10-15% (0.5-1g/kg masy ciała)
WODA w diecie / dobę	3l
Ilość posiłków / dobę	5
Częstotliwość posiłków	co 2,5-3h
Przyjmowanie dodatkowych kalorii	NIE
Przyjmowanie preparatów multiwitaminowych	Tylko w otyłości
Ostatni posiłek	1 godzinę przed snem
Zakazane podjadanie między posiłkami	TAK
Zakazane podjadanie w nocy	TAK

NASTĘPNE - ZALECENIA TRENINGOWE

Aktywność fizyczna

Osoby w stanie wychudzenia, które nie są obarczeni innymi chorobami współistniejącymi, które znacznie ich osłabiły, są zwykle w stanie wykonywać ćwiczenia i aktywności fizyczne.

Jeżeli są ku temu wskazania, lekarz wraz z fizjoterapeutą mogą przygotować i zleciś szereg ćwiczeń fizycznych, celem odbudowy tkanki mięśniowej.

Sama dieta i żywienie bez ruchu spowoduje przyrost głównie tkanki tłuszczowej. Jej rozmiar będzie nieadekwatnie duży w stosunku do masy reszty ciała, co także jest niebezpieczne dla organizmu. Z tego powodu aktywność fizyczna jest niezbędnym elementem leczenia stany wychudzenia, o ile wychudzenie nie jest skutkiem nadmiernego wysiłku fizycznego.

NASTĘPNE - LECZENIE